نقد و بررسی دوو ماتیز

معرفی خودرو

دوو ماتیز در سال ۱۹۹۸ تولید و در کره و بسیاری از کشورهای اروپایی عرضه شد. این خودرو در اروپا به دلیل مصرف پایین و کیفیت مناسب آن با استقبال خوبی مواجه شد. طراحی نمای خارجی این خودرو برپایه فیات Lucciola انجام شده است. اولین تولیدات این خودرو که با مدل M۱۰۰ شناخته میشود با موتوری ۳ سیلندر و ۰.۸ لیتری تا سال ۲۰۰۰ تولید میشده است و پس از آن تا سال ۲۰۰۵ نیوفیس این خودرو (M۱۵۰) که در انگلیس طراحی شد، وارد بازار شد. M۱۵۰ از لحاظ ظاهر تفاوت چندانی با M۱۰۰ نداشت و فقط با موتور ۴ سیلندر و ۱۱ لیتری تولید میشده است. دوو ماتیز در کشورهای مختلف با نامهای مختلفی از جمله دوو ماتیز، باوجان لچی، شورلت جوی، شورلت لچی، شورلت ماتیز، شورلت اسپارک و ... شناخته میشود که بعضی از این اسامی به ورشکستگی دوو و واگذاری آن به جنرال موتورز آمریکا بر میگردد.

کرمان موتور ایران در سال ۱۳۷۸ مونتاژ مدل ۳ سیلندر این خودرو را در ایران آغاز کرد و با البته در ابتدا با استقبال خوبی هم مواجه شد. خانمها و رانندههای تازهxadکار، از این خودرو بیشتر استقبال کردند. به تدریج اما این خودرو با توجه به رقبای هم قیمتی که داشت و البته به خاطر قدرت پایین موتور آن، از میزان فروشش کاسته شد. این خودرو نیز همانند دوو سیلو در سال ۱۳۸۲ به دلیل واگذاری دوو به جنرال موتورز آمریکا و تحریمها علیه ایران از خط مونتاژ کرمان خودرو خداحافظی کرد.

نقد و بررسی فضای داخلی

در مورد این خودرو اول مسئلهای که به ذهن خطور میکند، فضای اندک سرنشین به دلیل ابعاد و کلاس این خودرو است، اما این مسئله چندان درست نیست. فضای سرنشینان جلوی این خودرو کاملا مناسب است و برای سرنشینان عقب اگر قد بلند نباشند و در مسافتهای کوتاه فضا نسبتا کافی است. البته سرنشینان عقب در مسافتهای طولانی قطعا دچار ناراحتی و خستگی خواهند شد. در واقع طراحان این خودرو ظاهرا بیشتر فکر طراحی خودرویی دو نفره را در سر داشتند.

داشبورد، کنسول و فرمان این خودرو نیز از طراحی و کیفیت قابل قبولی برخوردارند و نمای خوبی را در داخل خودرو به وجود آوردهاند.

نقد و بررسی بیرون خودرو